Amerika’da her 36 doğumda bir
görülmeye başlanan ve doğum öncesi, özellikle de 1,5 yaşına
kadar tanılama sürecinde henüz güçlük çekilen otizmle ilgili
ülke genelinde ve dünyada çeşitli farkındalık çalışmaları
yürütülüyor. Tıbben tedavisi yalnızca özel eğitim olan otizme
dikkat çekmek için Milas Sempati Özel Eğitim ve Rehabilitasyon
Merkezi bir farkındalık kampanyası başlattı.
Merkez
yetkilileri, 5 yaşında "Deniz" adını verdikleri hayali
bir otizmli karakter oluşturarak onun dilinden Muğla Valisi Dr.
İdris Akbıyık, Muğla milletvekilleri, Milas protokolü ve sivil
toplum kuruluşlarına Milas PTT Müdürlüğünden mektup gönderdi.
Mektupta, otizmli bir bireyin hissettikleri ve ailesiyle toplumda
karşılaştıkları durumlar yetkililere aktarıldı.
Sempati
Özel Eğitim ve Rehabilitasyon Merkezi Müdürü Demet Çapraz,
otizmin sebebinin henüz tam olarak belirlenemeyen bir nörolojik
farklılık olduğunu, asla bir zeka problemi olmadığını, otizmli
bireylerin normal ya da normalin üstü zekaya sahip olabildiğini
aktararak, “Otizmin günümüzde başarıyla uygulanan tek tedavisi
bilimsel özel eğitimdir. Yetkisiz kişilerce yapılan eğitimler,
ailelerimizin ve çocuklarımızın hayatlarını olumsuz
etkileyebilmektedir. Bu nedenle ailelerimizden kurumsal hizmet
almalarını, tarih ve süre veren eğitmenlere itibar etmemelerini
rica ediyoruz. Sempati olarak, otizm tanısını bilimsel eğitimle
kaldırdığımız çok sayıda öğrencimiz oldu ve bundan mutluluk
duyuyoruz.” dedi. Çapraz, Muğla bölgesinde tek olarak
Türkiye’nin en büyük otizm eğitim vakfı olan Selçuklu Otizmli
Bireyler Eğitim Vakfı (SOBE) ile kurumsal danışmanlık
anlaşmalarının başarıyla yürütüldüğünü de belirtti.
Çapraz, kurumda otizmde bilimsel geçerliliği kabul görmüş
yöntemlerden olan Uygulamalı Davranış Analizi eğitim modelinin
uygulandığını da sözlerine ekledi.
Otizm Farkındalık Ayı
kapsamında yetkililere gönderilen mektupta şu duygu dolu ifadelere
yer verildi:
“Ben, 5 yaşında otizmli bir çocuk olan Deniz.
Dünyayı sizin gibi değil, kalbimle görüyorum. Sesler, renkler,
dokunuşlar... Her şey içimde kocaman bir yankı uyandırıyor.
Bazen bu yankı beni öyle bir sarıyor ki, ne yapacağımı
bilemiyorum.
Markete gittiğimizde annemin elini sıkıca
tutuyorum. Çünkü kalabalığın uğultusu, ışıkların
parıltısı, kokuların karmaşası beni bir girdabın içine
çekiyor. Sanki bir fırtınanın ortasındayım ve ne yaparsam
yapayım kurtulamıyorum. O zamanlar gözlerimi kapatıp annemin
sıcaklığını hissetmeye çalışıyorum. Onun varlığı bana
güven veriyor, beni sakinleştiriyor.
Parkta salıncakta
sallanmayı çok seviyorum. Rüzgar yüzüme vurdukça özgürleştiğimi
hissediyorum. Kaydıraktan kayarken kahkahalarım gökyüzüne
karışıyor. Ama bazen diğer çocuklar bana tuhaf tuhaf bakıyorlar.
Sanki görünmez bir duvar var aramızda. Onların neşeli oyunlarına
katılmak, arkadaş olmak istiyorum. Ama kelimeler boğazımda
düğümleniyor, hareketlerim onlara garip geliyor.
Okula gitmek
istiyorum ama öğretmenim benimle nasıl iletişim kuracağını
bilmiyor. Arkadaşlarım benimle nasıl oynayacağını bilmiyor.
Bazen bana "deli" diyorlar, bazen de "hasta". Ama
ben ne deliyim ne de hastayım. Sadece farklıyım.
Sokakta
yürürken insanların bakışları beni rahatsız ediyor. Sanki
alnıma görünmez bir etiket yapıştırmışlar. Bazen annemle
babam bile benimle dışarı çıkmaya utanıyor.
Sizlerden tek
bir şey istiyorum: Kalbinizin kapılarını bize açın. Bizi
anlamaya çalışın, bize dokunun. Otizm, kalbimizin farklı bir
ritimde atması demek. Bize biraz daha sabır, biraz daha sevgi
gösterirseniz, biz de bu hayatta çiçek açabiliriz.
Biliyorum,
sizin de sorumluluklarınız çok. Ama unutmayın, biz de bu şehrin
çocuklarıyız. Bize el uzatırsanız, hep birlikte daha güzel bir
bahçe yaratabiliriz.”